۱۳۸۹ مهر ۲۱, چهارشنبه

امید

می‌پرسد «اینجا تا ساعت چند باز است؟» چهره‌اش آشنا نیست. جواب می‌دهم «تا حدود ساعت ۱۰ شب. ورودی جدید هستی؟ ارشد؟». می‌گوید «نه. من هشتاد و دویی‌ام.» چه جالب. منم هشتاد و دویی بودم. «لیسانس؟». «نه. ورودی ۸۲ ارشد بودم. قصه‌ش طولانیه. تقریبا ۱۰ واحد هم اضافه پاس کردم. مریض شدم بعد، چند سالی نبودم. الان برگشتم که تمومش کنم. دفاع کنم و تموم شه.»
حساب می‌کنم تو ذهن خودم، الان سال ۸۹ است. ۸۲-۸۳، مریض شده، می‌شود حدود ۶ یا ۷ سال وقفه. بعد برگشته تمام‌ش کند. تمام. باز همحساب می‌کنم با خودم. حجم امید را. نیروی انگیزه را. بعد از یک بیماری احتمالا سخت، بعد از ۶ ۷ سال وقفه، بعد اراده را...
ساکت می‌نشینیم در اتاق دانشجویان کارشناسی ارشد دانشکده‌ی فیزیک، هر کدام مشغول کار خودمان. دلم می‌خواهد یک‌بار دیگر مستقیم نگاهش کنم. با دیده‌ی تحسین. سرم را بالا می‌برم. ساکت و آرام، درس می‌خواند.
ذهنم باز هم درگیر امید و انگیزه و اراده می‌شود...
ارسال یک نظر