۱۳۹۲ مهر ۱۴, یکشنبه

اندر احوالات حق پوشیدن شلوار جین و نتانیاهو!

بچه‌تر که بودیم، یک افسانه‌ی معروفی در مورد یکی از معلم‌های سخنورمان وجود داشت با این مضمون که سال‌ها پیش در یک سخنرانی علمی، جماعت نشسته پای سخنرانی، چندان دل به موضوع تخصصی نمی‌دادند و همهمه زیاد بوده است. از آن زمان‌هایی هم بوده است که بحث حمله‌ی امریکا به ایران، این ور و آن ور زیاد شنیده می‌شد. استاد ما ناگهان با صدای بلند می‌گوید «و من الان می‌گویم که جرا امریکا به ایران حمله نخواهد کرد». جماعت خواب آلود و بی حوصله، همگی متعجب و براق و ساکت می‌شوند و شش دانگ حواس‌شان را جمع می‌کنند که ببینند چطور چنین چیزی به یک سخنرانی پزشکی/نوروساینس ربط پیدا می‌کند.

من البت سواد مربوط به تبلیغات و رسانه و این قبیل موضوعات را ندارم و دوستان متخصص باید در این باره نظر دهند ولی هم سال گذشته سر ماجرای نقاشی و خط قرمز نتانیاهو در مجمع عمومی سازمان ملل و هم امسال، با زدن حرف‌های بی مایه و مضحکی مثل حق شلوار جین پوشیدن و موسیقی گوش کردن ایرانیان در مصاحبه با بی‌بی‌سی فارسی، یاد همان کلک معلم سابق‌مان برای جلب توجه دیگران به سخنرانی‌اش می‌افتم.

واقعا نتانیاهو به مضحک بودن و گل درشت بودن رفتارهای این چنینی‌اش آگاه نیست؟ یا که این‌ها، ابزارهایی هستند برای جلب توجه و به دنبالش، بیشتر پخش شدن قسمت‌های دیگر حرف‌هایش؟ قسمت‌هایی که صد البت مهم‌تر و خطرناک‌تر هستند. والله اعلم!

معلم‌مان چه کرد در نهایت؟ هیچ! سخنرانی‌اش را به اتمام رساند و جماعت منتظر شنیدن «چرایی عدم حمله‌ی امریکا به ایران» را، منتظر و متعجب گذاشت و رفت.
ارسال یک نظر