دالان سبز

زنگ‌ها برای جه کسی به صدا در می‌آید؟

2011-11-17T06:44:00.000-08:00

تمام طول زندگی ام را تقریبا لاغر بوده‌ام. دراز و ریقو! این بود که وقتی مردم به شکم برآمده‌ی دیگه تقریبا یکی دو‌ساله‌ام اشاره می‌کردند، جدی نمی‌گرفتم. این کم شدن پیاده‌روی ها و ورزش، از کوه رفتن گرفته تا فوتبال و شنا را هم نشانه‌ی سرشلوغی می‌دانستم! مطمئن بودم هر وقت اراده کنم، یا در واقع «وقت» کنم، می توانم راحت ورزش کنم و بدنم کم نمی‌آورد هیچ رقمه!

دو سه روز پیش گفتم بروم استخر دانشگاه. بعد از یک ربع شنا کردن (که سه چهار تا عرض رفتن هم بیشتر نداشت)، پاهایم دردی را احساس می‌کردند که تا حالا نداشته بودمش. نفس‌م در نمی‌آمد. از استخر که بیرون آمدم، به عدد ۲۷ ای که به زودی نشانه‌ی سنم خواهد بود فکر می‌کردم و آن احسان حالا دیگر نه لاغر و ورزشی که مشکلش، سرشلوغی نیست، عمری است که می‌گذرد و بدنی که دیگر آن شادابی سابق را ندارد.

کمک به یک پژوهش بین رشته‌ای

2011-05-27T01:48:00.001-07:00

براى انجام دادن يك تحقيق بين رشته اى در حوزه ى فيزيك/نوروساينس/رفتارشناسى نياز به يك سرى داوطلب براى تست دادن داريم. تست در اين حد است كه مردم يك سرى فرم پر مىكنند و بعد در يك سالن روبه روى پرده ى پروژكتور مىنشينند و با توجه به چيزى كه مىبينند و طبق يك دستورالعمل روى كاغذ چيز ميز مىنويسند.

تنها محدوديت براى شركت كنندگان سن بالاى هجده سال است.

تست در دانشگاه علوم پزشكى تهران انجام خواهد شد. زمانى كه فعلا تعيين كرديم چهارشنبه يازده خرداد است. پولى كه توانستيم جور كنيم در حد پذيرايى دانشجويى از شركت كنندگان است. خلاصه كه اگر دوست داريد و شركت كنيد, منت بر سر ما خواهيد گذاشت. در صورت تمايل به شركت در اين تست لطفا به من ايميل بزنيد :

ehsan.irani@gmail.com احسان ايرانى

هر كسى اين آگهى را بازنشر كند تا شب به يكى از آرزوهاش خواهد رسيد! :-)

به تنهایی یک دونده‌ی استقامت

2011-04-27T01:43:00.000-07:00

من مهر می‌خواندم. اینکه چرا و چگونه جذب مهر شده بودم، مهم نیست الان. ولی مهر می‌خواندم در آن سال‌های دبیرستان و از بعد توقیف‌ش تا همین حالای حالا هم هیچ مکتوبی نتوانسته جایش را برایم بگیرد. از خدا که پنهان نیست، از شما چه پنهان که هر از چندی سری می‌زنم به آرشیو حالا دیگر ورق ورق شده‌ی شماره‌های قدیمی‌ش. مشتری ثابت صفحات سینمایی و ورزشی آرش خوشخو بودم.

چلچراغ مدتی بعد از توقیف مهر منتشر شد. عموزاده‌ی خلیلی را می‌شناختم و برایم همیشه این سوال مطرح بود که با آن همه پولی که خرج همایش بچه‌های زمین کرد، واقعا نمی‌شد کار بهتر و مفیدتری انجام داد؟ هنوز هم بعد از این همه سال این سوال را دارم. تب چلچراغ یواش یواش بین جماعت هم سن و سال من بالا می‌گرفت. تا اینکه حوالی شماره‌ی ۶۰ اینا، پرونده‌‌شون در مورد پاساژ گردی! بود. خوب من یکی دیگر نخریدمش. من مهر خوان و دل در گروی مرام کرگدنی داده، تاب و توان این حجم انبوه ابتذال را نداشتم دیگر. امل بودیم بین جماعت باحال حلی دور و برمون لابد دیگر.

حنا مخملباف، ۹ سالش بود، یازده سالش بود، درست یادم نیست راستش. یک چرندی به عنوان شعر سروده بود، که دو صفحه‌ی کامل چلچراغ را به خودش اختصاص داده بود. توی نمایشگاه مطبوعات آن سال، آرش خوشخو را گیر آوردم و بعد از مرور خاطرات نوشته‌های مهرش، گیر دادم که «آقای خوشخو، آخر این چرندیات مخلملباف، در نشریه‌ای که شما سردبیرش هستی، آن هم دو صفحه‌ی کامل؟ شما خودتی؟» جوابی که داد چیزی شبیه این بود که «مخملباف دوست نزدیک فریدون عموزاده‌ی خلیلی است و خیلی هم دوست داره دخترش مطرح شود. وقتی رییس به ما می‌گوید چاپ شود، ما هم باید بگوییم چشم»

حالا روزنامه‌ی هفت صبح دار و دسته‌ی مشایی در آمده است. کلی بحث و دعوا بود بین مردم که می‌شود داخل روزنامه‌ی مشایی کار کرد یا نه. شناسنامه‌ی روزنامه‌ را که نگاه می‌کنم میبینم نوشته است سردبیر : آرش خوشخو. فریدون عموزاده‌ی خلیلی هم مطلبی نوشته است گویا در چلچراغ که قیصرش زیاد است و این قلم را ارزان نفروشید. عده‌ای هم من باب حرفه‌ای بودن روزنامه‌نگار و اینا سخنرانی می‌کنند. و من همه‌ی این‌ها را میبینم و سال‌های نه چندان دور آخر دهه‌ی هفتاد و مهر و چلچراغ و ... را به یاد می‌آورم و لبخند می‌زنم.

پی‌نوشت : به تنهایی یک دونده‌ی استقامت، نام صفحه‌ی ورزشی خوشخو در مهر بود. که از فیلمی انگلیسی وام گرفته شده بود. حکایت زندانی‌ای بود که برای آزاد شدن باید در مسابقه‌ی دو استقامت به خط پایان می‌رسید. کمی مانده به خط پایان، همان وقتی که همه منتظرش بودند که برسد و آزاد شود و همه چیز تمام شود، در میان این حجم انبوه فشار و انتظار و ... می‌ایستد، لختی درنگ می‌کند، راهش را کج می‌کند و از مسیر مسابقه خارج می‌شود، به سمت دیگری می‌دود...

اصولا انگار دوی استقامتی دیگر نیست که دونده‌اش بخواهد تنهایی را هم بچشد. دونده‌ها حرفه‌ای شده‌اند.

دانشجوی نورانی

2011-04-19T06:40:00.000-07:00

این جماعت انجمن مستقل دانشگاه ما، برداشته‌اند توی نشریه‌شان نوشته‌اند که چرا روی دیوار راهروهای دانشکده‌ی فیزیک، عکس انیشتین و فاینمن و شرودینگر و رفقاشون هست! اینا یه مشت عرق‌خور و خانوم باز و درست کننده‌ی بمب بودند! فاینمن هم نقاشی‌های پورنو می‌کشیده واسه خودش! از عکس‌های این‌ها نور به بیرون نمی‌تراود و مای دانشجوی نمی‌توانیم نورانی شویم...

گیر عجب جماعتی افتادیم ها!

نامه سرگشاده گروهی از وبلاگ نویسان سبز خطاب به علی مطهری

2011-02-28T01:30:00.000-08:00

خدمت جناب آقای علی مطهری
با عرض سلام و احترام

ما، گروهی از هم‌وطنان شما هستیم که خود را فعال و هوادار «جنبش سبز مردم ایران» می‌دانیم. جنبشی که اعضایش از زمان برگزاری دهمین انتخابات ریاست جمهوری تاکنون متحمل رنج و درد فراوان شده‌اند. ما برخی از همراهان خود را در خاک و خون دیده‌ایم و گروه بیشتری را امروز در بند و اسارت داریم. ما مورد ظلم قرار گرفتیم اما همچنان دادگاهی برای تظلم‌خواهی نمی‌یابیم.

آقای مطهری
در ریشه‌یابی علل و عوامل اتفاقات ناگوار 20 ماه گذشته میان ما و شما اختلافاتی وجود دارد. اختلافاتی که شاید بتوان در فضایی آرام به حل و فصل آنان دل بست و شاید هم هیچ گاه به توافقی قطعی بر سر آنان دست نیابیم، اما در این میان ما تشابهاتی هم می‌بینیم که می‌توانند محوریتی برای یک حرکت مشترک شوند.

ما به مانند شما از تداوم وضعیت نابسامان کنونی که بن‌بستی ناگوار را بر سر راه کشور قرار داده است به ستوه آمده‌ایم. ما خواستار بازگشت آرامش و آسایش به کشور و رفع فضای کینه و نفرت و خشم هستیم.

ما به مانند شما از تداوم خشونت‌های خیابانی، کشته شدن هم‌وطنانمان و بازداشت‌های گسترده ناخرسند هستیم و توقف این وقایع تاسف بار را برای مصالح خود و کشور در اولویت می‌دانیم.

ما به مانند شما از قانون‌گریزی و تصمیمات شخصی و جناحی و گروهی آسیب دیده‌ایم و بزرگترین قربانی چنین روندی را مصالح کلی کشور و ملت می‌دانیم.

ما به مانند شما راه حل عبور از بحران را نه در فضایی ملتهب و سرشار از دروغ و تهمت، که در سایه آرامش و گفت و گو جست و جو می‌کنیم.

و در نهایت ما نیز چون شما پافشاری بر لجاجت و تمامیت‌خواهی را ریشه تمامی این مصیبت‌ها می‌دانیم و امیدواریم همه شهروندان کشور، به ویژه مسوولین حکومتی با سعه صدر بیشتری به سخنان و مطالبات طرف مقابل گوش فرا دهند.

جناب مطهری
ما امیدواریم همین میزان از اشتراکات برای آغاز حرکتی مشترک در راستای نیل به توافقی مطلوب (هرچند حداقلی) کفایت کند. پس صادقانه و صمیمانه دست یاری به سوی شما دراز می‌کنیم چرا که شما را فردی صادق، هرچند در مخالفت با خود می‌شناسیم.

آقای مطهری
«جنبش سبز ایران» امروز جنبشی متکثر با خواسته‌های گوناگون است. هر کسی از ظن خود یار آن شده و به اعتراف شاخص‌ترین چهره‌هایش هنوز کسی نتوانسته است کلیتی را به تمامی اقشار حاضر در آن منتسب کند. با این حال ما گروهی از دل همین جنبش هستیم که امیدواریم تا با محوریت قانون، انصاف و مصالح ملی شاهد برقراری گفت و گو با نمایندگان منصف و صادق حاکمیت باشیم. در این راه خواسته‌های ما به صورت شفاف مطرح شده و هرکس که مدعی دلسوزی برای کشور و مردم است باید برای برآورده‌سازی آن‌ها تلاش کند:

ما خواستار رفع حصر خانگی رهبرانمان هستیم. آنانی که در هیچ محکمه‌ای محاکمه نشده‌اند و بر خلاف قانون و بدون هیچ اتهام اعلام شده و جرمی اثبات شده در حصر گرفتار آمده‌اند و از ابتدایی‌ترین حقوق شهروندی خود محروم مانده‌اند.

ما خواهان تضمین حق شهروندان بر تجمعات و راهپیمایی هستیم که صراحتا در بند 27 قانون اساسی ذکر شده است.

ما خواستار آزادی همراهان در بندمان هستیم که گروه گروه و بی‌هیچ گونه اتهام مشخصی بازداشت می‌شوند و بدون محاکمه در دادگاهی رسمی در بند و زنجیر به سر می‌برند.

ما خواستار آزادی مطبوعات و رفع هرگونه سانسور هستیم. حقی بدیهی و اولیه که در بند به بند قانون اساسی کشور به ویژه مواد 3، 24 و 175 مورد تاکید قرار گرفته است.

ما خواستار خاتمه دادن به شرایط امنیتی حاکم بر کشور هستیم که آن را بزرگترین خطر برای مصالح ملی و مایه وهن و بی‌آبرویی کشور می‌دانیم.

و در نهایت ما خواستار برگزاری انتخابات آزاد، غیرگزینشی و سالم هستیم که تنها مستبدین و دیکتاتورها می‌توانند با آن مخالفت کنند.

جناب مطهری
بپذیرید که در این فضا، هر بارقه‌ای از هم‌گرایی، هرچند به مصداق کورسویی لرزان، باید به فال نیک گرفته شود و مورد حمایت قرار گیرد تا بتوانیم به توافق‌های بزرگ‌تر چشم امید ببندیم. ما تنها می‌خواهیم به شما اطمینان دهیم که اگر در راستای تلطیف فضا و بازگشت امور کشور به روند عادی خود گامی بردارید صمیمانه از اقدامات شما حمایت خواهیم کرد. با این حال ما گمان می‌کنیم تا زمانی که ارتباط فعالان جنبش با چهره‌هایی که به صورت نمادین رهبران جنبش خوانده می‌شوند برقرار نگردد، حداقل‌های این توافق هم قابل دسترسی نیست.

پس اجازه بدهید از شما بخواهیم تا به نمایندگی از این جمع اعلام کنید آزادی رهبران جنبش ما، آقایان میرحسین موسوی و مهدی کروبی از حصر خانگی از جانب فعالان جنبش سبز به مصداق گامی مثبت در راستای اعتمادسازی از سوی حاکمیت قلمداد خواهد شد. شما بهتر از هر کس دیگری می‌دانید که این چهره‌ها بارها و بارها بر اجرای بدون تنازل قانون اساسی تاکید کرده‌اند، پس می‌توان امیدوار بود که همین فصل الخطاب مورد توافق طرفین، دستمایه گفت و گوهای آینده قرار گیرد.

آقای مطهری
ما می‌خواهیم که به رسمیت شناخته شویم। از ما یاد کنید اما نه به عنوان فتنه‌گران که ما تنها معترضیم। ما سوگواران جنبشی وابسته و مدفون شده نیستیم. ما آزادی خواهان مستقلی هستیم که جنبش پویای ما با گذشت 20 ماه سرکوب و فشار همچنان رو به رشد و بلوغ است. ما را فریب‌خورده ندانید که ما پرسش‌گریم. ما را اقلیت ناچیز نشمرید که ما بی‌شماریم حتی اگر در نگاه شما اکثریت نباشیم و در نهایت اینکه از آزادی رهبران و دیگر همراهان دربند ما حمایت کنید، ما نیز از حکمیت شما استقبال خواهیم کرد.

با سپاس از توجه شما و به امید بازگشت به آرامشی که مصالح کشور و ملت را در بر بگیرد

گروهی از وبلاگ نویسان سبز

وبلاگ های امضا کننده:
1- امیر
شوایک
راز سر به مهر
نثر منصور
DIGIRAZ
تمرین دموکراسی
زندگی ایرانی

اوپانیشه
فعلا بی نام
10- . آرزوهای یک دکتر کوچولو

گاه نوشت های یک فمنیست سبز
وسوسه ای به نام بودن
رود
حرف حساب
اسپینوزا

حمزه غالبی
مجمع دیوانگان
ضد دروغ
یغما
20- زیستن در کله تباه شده یک اسب

خرابی
40 - تنها مورچه بلاگر ما هم آدمیم...!
دلقک ایرانی
گاه نوشته های آکریم
Daily of the Irans Daughter
کابوس کبوتر
نیستان هفتم
یادداشت های نجات بهرامی
این راه برای رفتن است...
سرود سبز دماوند
50- چقدر ماه شبیه تو می شد

فریاد سبز در غربت
زمین گرد است
یوسف ناصری
علی مصلحی
فروغیون
نوشته های یک آزادی خواه
بی خبر

(این فهرست در حال تکمیل است)

در صورتی که شما هم وبلاگی دارید و می خواهید از این متن حمایت کنید لطفا آدرس وبلاگتان را به (arman.parian@gmail.com) میل بزنید.

عند ربهم یرزقون

2011-02-16T09:44:00.000-08:00

گمان مبرید شهیدان مرده اند. شهیدان زنده اند و در پیش پروردگارشان روزی دارند.

حتی اگر بسیج آنها را دزدیده باشد.

در مورد دکتر علیمحمدی و ویژه نامه ی بسیج دانشجویی دانشکده فیزیک دانشگاه تهران

2011-01-14T02:02:00.000-08:00

یکی دو روزی از سالگرد شهادت دکتر علیمحمدی میگذرد. حال و هوای یک سال پیش این روزها را همه یادشان هست و در مورد خود دکتر هم دوست و دشمن آدم صادق و مغرض حرف زیاد زدند. به دلایل شخصی دوست نداشتم در این باره چیزی بنویسم تا اینکه ویژه نامه ای که بسیج دانشجویی دانشکده فیزیک دانشگاه تهران منتشر کرده است را دیدم. نتوانستم که ننویسم!

مطمئنم که مهمترین نکته ی همه ی این وقایع این است که دکتر علیمحمدی را از دست داده ایم. ربط و سلیقه ی شخصی و سیاسی دکتر هم کاملا ماجرایی حاشیه ای است و بی ربط به اصل این ماجرای دردناک. پارسال هم اگر همین جا و جاهای دیگر، چیزی نوشته شد، دلیلش این بود که عده ای سعی داشتند این حاشیه ماجرا، یعنی همان سلیقه و نظر شخصی و سیاسی دکتر را از اصل ماجرا مهمتر جلوه بدهند و نتیجه گیری های مطلوب خودشان را داشته باشند. سعی در جلوگیری از تحریف واقعیت، کمترین کاری بود که میشد و میبایست انجام می دادیم.

بسیج دانشجویی دانشکده فیزیک دانشگاه تهران ویژه نامه ای منتشر کرده است که به بهانه ی دکتر علیمحمدی، مانند دوستان همفکر و هممرام خودشان، یک سری نتیجه و مطلب بی معنی را در آن آورده است. با خواندن ویژه نامه این سوال پیش میاید که نکند اصلا هدف این ویژه نامه دکتر نبوده باشد و مقصود و مطلوب نهایی و اصلی، چیز دیگری بوده باشد. به گوشه هایی از مطالب این ویژه نامه اشاره میکنم:

- دوستانی از بسیج دانشکده فیزیک زحمت کشیده اند و رفته اند با خانم دکتر علیمحمدی مصاحبه کرده اند. قبلش هم البته پنجاه تا صلوات فرستاده اند که همون چیزهایی که دکتر دوست دارند را خانم شان بگویند. در تمام طولاین مصاحبه، پرسشگر تاکید خاصی بر روی پروژه ی سزامی دارد. گویا چنین مقدر شده است که پروژه ی سزامی محملی باشد برای شناخته!!! شدن دانشمندان هسته ای!!! کشور ما! حالا هی گلوی خودمان را جر بدهیم که دوستان! برادران! خواهران! دکتر علیمحمدی اصولا ریاضی فیزیک کار بودند. شاخه ی کاری شان ذرات بنیادی و گرانش و این اواخر، کمی بیوفیزیک بوده است. لبست مقالاتشان موجود است. شمایی که فیزیک میخوانی باید بفهمی ذرات بنیادی با فیزیک هسته ای چه فرقی دارند! جالب اینجاست که پرسشگر، در میان یک سوالی از خانم دکتر علیمحمدی اشاره میکنند که «میدانیم ایشان (مرحوم دکتر) ذرات بنیادی کار می کردند و بی ربط به فیزیک هسته ای نیست». باز این پرسش پیش میاید این تلاش عجیب برای ربط دادن دکتر علیمحمدی به فیزیک هسته ای از کجا می آید؟

- این ویژه نامه مطلبی دارد در مورد انتخابات ریاست جمهوری سال 88. پر از تکه و کنایه به معترضین به نتایج انتخابات. نویسنده ی آن مطلب یا خبر ندارد یا خود را به بی خبری میزند که دکتر علیمحمدی از همان روز 23 خرداد تا روز شهادتش یکی از همین معترضین جدی به نتایج انتخابات بوده است. در تمام مطلب سعی میشود دکتر را متفاوت و جدا از جماعت معترض به شمار بیاورد. من از نویسنده ی آن مطلب که نامش پای آن نوشته نیامده است چند سوال دارم! یک اینکه دکتر علیمحمدی اولین روز کاری بعد از مناظره معروف 13 خرداد محمود احمدی نژاد و میرحسین موسوی، در مورد شخص رییس دولت نهم، واژه ی کذاب و دروغگو را در لابی دانشکده ی فیزیک به کار نبرد؟ دو اینکه روز بیست و پنجم خرداد ماه، دانشجویان دانشکده را به شرکت در راهپیمایی اعتراضی و عدم ترس از گلوله فرانخواند؟ با تمام اعضای خانواده در راهپیمایی شرکت نکرد (صحتش را از خانم شان بپرسید)؟ سه اینکه می دانید دکتر علیمحمدی روز عاشورای خونین 88 کجا بودند؟ اگر نمیدانید میخواهید از خانمشان یا اعضای هییت علمی دانشکده فیزیک دانشگاه تهران بپرسید؟ (دکتر در ناهارخوری دانشکده حضور خود در بین معترضین روز عاشورا و مشاهداتش را برای استادهای دیگر شرح میدهد). و سوال آخر اینکه آیا می دانید بعد از شانتاژ و تحریف هایی که نسبت به وقایع روز عاشورا در صداوسیمای راستگوی ملی (همان طور که خودتان در نوشته تان دوست داشتید نام ببرید) صورت گرفت، دکتر علیمحمدی، تجهیزات ماهواره برای خانه شان می خرند و در ناهارخوری اساتید دانشکده فیزیک با صدای بلند اعلام می کنند «از این به بعد نمیگذارم بچه هایم این تلویزیون دروغ گوی ایران را ببینند! ذهن شان را فاسد می کند!»؟ اگر نمیدانید، از اساتید دانشکده فیزیک بپرسید.

- نویسنده همچنین وقایع شرم آور روز تشییع جنازه آن مرحوم را ربط داده است به نادانی و بی تدبیری!!! عده ای محدود! همچنین دفاع کرده است از شعار مرگ بر انگلیس! اصلا هم اشاره ای به ضرب و شتم دانشجویان و اساتید حاضر در مراسم و تابوت دزدی صورت گرفته در آن روز ندارد.گردآورندگان ویژه نامه، از دکتر آقامحمدی مطلبی منتشر کرده اند در ویژه نامه ی کذایی شان ولی فراموش کرده اند جملات دکتر آقامحمدی را در مراسم یادبود آن شهید در دانشگاه شریف را نقل کنند که چه نالان بود از اینکه مسعود علیمحمدی، آنقدر مظلوم بود که حتی این شانس را نداشت توسط دوستان و دانشجویان و نزدیکانش تابوتش حمل شود.

- چند ماهی از شهادت دکتر علیمحمدی گذشته بود که به درخواست یکی از دوستان، پیش یک بنده خدایی رفتیم که به عده ای از دانشجویان فلسفه ی اسلامی درس میداد و از نزدیکان علیرضا زاکانی نماینده ی مجلس بود. هدف آن دوست درخواست کننده این بود که راجع به قضایای انتخابات بحث کنیم و از بین حرف هایی که دو طرف میزنند چیزی گیر آن بنده خدا بیاید. تعدادی از بچه های بسیج دانشکده فیزیک دانشگاه تهران هم آنجا بودند که رفتند البته زود. در حین بحث. این جناب معلم فلسفه، ناگهان گریزی زدند به دکتر علیمحمدی که «بله! شما اصلا خبر داری که دکتر علیمحمدی از طرفداری شما سبزها و موسوی پشیمان بوده و این ها را بچه های بسیج دانشکده فیزیک به من گفته اند» که من خیلی شاکی شدم از این دروغ بزرگ! انگار مهمتر از شهادت دکتر علیمحمدی، موضع ایشان نسبت به سبزها اهمیت داشته است که البته این موضوع حاشیه ای هم دروغی بیش نبوده است. بعد عده ای گفتند که بله دوستان بسیجی برای خودشان این رسالت تاریخی را تعریف کرده اند که دکتر را به عنوان یک استاد ارزشی (بر منکرش لعنت) موافق و مطلوب تفکر سیاسی خودشان به جامعه معرفی کنند!

- جامعه ی علمی ایران یک عضو متعهد و باسواد و تاثیرگذار خودش را از دست داده است. فرقی نمیکرد این شهید، خط و ربط سیاسی اش چه بوده است. اما انگار افرادی هستند که همه چیز را باید از پشت عینک تنگ سیاست ببینند و در این راه، از هیچ دروغ و بی اخلاقی ای پروا نمیکنند! هستند دیگر! پر زور هم هستند. خدا بیامرزد شهید علیمحمدی را که چقدر از دروغ و دروغگویی رواج یافته در این کشور نالان بود.

لعنت به دروغ و دروغگو. خداوند همه ی ما را عاقبت به خیر کند!

تقدیم به بسیج دانشجویی دانشگاه صنعتی شریف

2010-11-02T05:11:00.000-07:00

تقدیم به بسیج دانشجویی دانشگاه صنعتی شریف:

«خود گوید و خود خندد»، حکایت غریب و البته مرسومی است این روزها. از آن بالای بالا گرفته و آیه‌ی غدیر در نامه‌ی تشکر به کار بردن گرفته و خود را قدرت برتر دنیا دانستن تا این پایین‌ها حوالی خیابان آزادی، میان ما دانشجویان یک لاقبا. که اگر خون ندا آقاسلطانی ریخته شده است، آنقدری مهم نیست و فلان قدر انسان در عراق کشته می‌شوند و چرا آنها را کسی فریاد نکرد و ... و در میان این خود گویی و خو خندیدن‌شان، از خود نمی‌پرسند که چرا خون ندا آقاسلطان باید اصولا در برابر خون کشته شده‌گان عراقی باشد و مقایسه شود. و اصلا در مرتبه‌ای بزرگتر، عده‌ای حق داشته باشند تجمع داشته باشند و فیلم بسازند و سالن داشته باشند و چه و چه و چه و عده‌ای دیگر، چوب تعلیق و اخراج و زندان، دایم بالای سرشان. و این وسط، بازار تهمت و افترا و بددهنی، به صورت رسمی فعال باشد و حمایت شود.

خود گویند و خود خندند و ای‌کاش روزی، نگاهی کنند به اطراف‌شان که «آنهایی» که ما را با آن خطاب می‌دهند، از جای دوری نیامده بودیم، آدم‌های عجیبی نبودیم. اقوام و دوستان خیلی‌هاشان بودیم. ای کاش روزی نه چندان دور چشمانشان را باز کنند و جای زخم و کبودی گلوله و باتوم را ببینند. سوزش سینه‌ی عزاداران کشته‌ها و دلتنگی نزدیکان اسرا را ببینند. ای‌کاش روزی، قبل از آنکه واقعا دیر شود، به جای خود گویی و خود خندی و تمسخر گلوله و درد و خون و اسارت و نفرت که انباشته می‌شود، یادشان بیاید، که یزدان تفنگ ندارد.

وای بر همه‌ي ما اگر یادمان نیاید که یزدانی هم هست اصولا...

امید

2010-10-13T08:16:00.000-07:00

می‌پرسد «اینجا تا ساعت چند باز است؟» چهره‌اش آشنا نیست. جواب می‌دهم «تا حدود ساعت ۱۰ شب. ورودی جدید هستی؟ ارشد؟». می‌گوید «نه. من هشتاد و دویی‌ام.» چه جالب. منم هشتاد و دویی بودم. «لیسانس؟». «نه. ورودی ۸۲ ارشد بودم. قصه‌ش طولانیه. تقریبا ۱۰ واحد هم اضافه پاس کردم. مریض شدم بعد، چند سالی نبودم. الان برگشتم که تمومش کنم. دفاع کنم و تموم شه.»

حساب می‌کنم تو ذهن خودم، الان سال ۸۹ است. ۸۲-۸۳، مریض شده، می‌شود حدود ۶ یا ۷ سال وقفه. بعد برگشته تمام‌ش کند. تمام. باز همحساب می‌کنم با خودم. حجم امید را. نیروی انگیزه را. بعد از یک بیماری احتمالا سخت، بعد از ۶ ۷ سال وقفه، بعد اراده را...

ساکت می‌نشینیم در اتاق دانشجویان کارشناسی ارشد دانشکده‌ی فیزیک، هر کدام مشغول کار خودمان. دلم می‌خواهد یک‌بار دیگر مستقیم نگاهش کنم. با دیده‌ی تحسین. سرم را بالا می‌برم. ساکت و آرام، درس می‌خواند.

ذهنم باز هم درگیر امید و انگیزه و اراده می‌شود...

ممنوع التدریس

2010-10-13T07:21:00.000-07:00

فاصله‌ی دوری نیست از آن روزی که ما جوانانه، تازه معلم شده، رویای ساختن مدرسه‌ای را داشتیم که چنین باشد و چنان. که فلانی، معلم قدیمی قدر ندیده‌ی آن ایام، فلان کاره‌اش باشد و آن دیگری، مسئول فلان قسمتش.

این روزها اما، گزینش آموزش و پرورش، بی هیچ پرسشی و پاسخی، به جرم سبز بودن و سبز زیستن، مرا محروم می‌کند از تدریس و تو، غرق در عادت دفاع از ...، چشمانت بسته بر این همه. روزی شاید برسد، که از نفس هم محروم شویم ما دوستانت، باز هم به جرم سبز و نمی‌دانم، ونگرانم، که تو بازهم، چشمانت بسته، و مغروق در عادت دفاع از ...، مشغول عادت دفاع باشی.

نگرانتم! رفیق روزهای نه چندان دور.

دکتر توسلی

2010-09-07T03:11:00.000-07:00

راستش زیاد خاطره‌های خوبی از دوران لیسانس‌م در دانشکده فیزیک دانشگاه تهران ندارم. به شدت ساختار قدیمی و فسیلی داشت و در تمام دوران تحصیلم در آنجا و حتی بعد از آن، بلاهای زیادی سرم آمد که همه‌ی این‌ها باعث می‌شد از هر بهانه‌ای برای دانشگاه نرفتن و فرار از محیط آنجا استفاده کنم.

دکتر محمد تقی توسلی، استاد تمام دانشکده فیزیک دانشگاه تهران بود. دوره‌ی ما حداقل در سال‌های اول برهم‌کنش زیادی با او نداشت اما صحبت از او زیاد بود. سخت‌گیری و کار کشیدن و از طرف دیگر خوب درس دادنش حرف‌هایی بود که از سال بالایی‌ها به گوش ما می‌رسید. مترجم کتاب «چگونه مفاهیم فیزیک را درک کنیم» هم در مقدمه‌ش از دکتر توسلی تشکر کرده بود که کتاب و پیشنهاد ترجمه‌ش را به او داده است.

اولین برخورد جدی‌م با دکتر توسلی، درس الکترومغناطیس بود. همان جلسه‌ی اول آمد و سوال معروف و کلیشه‌ای «فیزیک چیست؟» را از کلاس پرسید و هیچ‌کدام از جواب‌های کلیشه‌‌ای ما را نپذیرفت. در نهایت هم خودش جواب داد که «فیزیک یعنی مطالعه و بررسی حرکت» و از آنجایی که اصولا در هیچ پدیده‌ای، جایی نداریم که حرکت نباشد، پس فیزیک در مطالعه و شناخت هر چیزی نقش دارد.

تجربه‌ی منحصربفرد و شگفت دوران کارشناسی‌م اما بر می‌گردد به درس آزمایشگاه اپتیک. آزمایشگاه اپتیک، درسی بود استاد‌های اتمی-ملکولی دانشکده ارایه می‌کردند و از آنجا که برای همه‌ی دانشجو‌ها اجباری بود، هر ترم در چند گروه ارائه می‌شد. سیستم ارائه درس معمولا چنین بود که استاد درس می‌امد، گروه‌ها مشغول انجام آزمایش‌شان می‌شدند و استاد می‌رفت تا آخرهای کلاس برگردد و دستیار استاد هم مشغول رتق و فتق امور مربوط به آزمایش‌ها و دانشجوها بود. مدت زمان آزمایش‌ها هم معمولا از ۳ ساعت تا ۵ ساعت بود. کلاس دکتر توسلی اما فرق می‌کرد. استاد تمام دانشکده، زودتر از تمام دانش‌جوها در محل آزمایشگاه بود (ساعت چهار بعد از ظهر) و تا ساعت نه شب تمام وقت حضور داشت و خودش پای چینش آزمایش تک تک گروه‌ها می‌رفت. در مورد تمام نکات علمی آزمایش‌ها توضیح می‌داد، بحث می‌کرد، و خیلی اوقات بحث به موضوع‌های غیر علمی می‌رسید. آن ترم، بارها و بارها من و دیگر دانشجوها و دستیار استاد پای حرف‌ها و خاطره‌های او و خیلی اوقات هم شناسایی مشکلات مختلف اجتماعی و علمی جامعه ایران و راهکارهایش می‌نشستیم. درس زندگی فراگرفتن از استاد را، من آن ترم معنایش را دریافتم که یعنی چه.

هنوز هم اعتقاد دارم از دانشکده فیزیک دانشگاه تهران ضربه‌های سنگینی خورده‌ام. اما اعتقاد دارم همه‌ی مشکلات و بدبختی‌هایی که داشتم، می‌ارزید به آن یک ترم آزمایشگاه با دکتر توسلی داشتن و شاگردی کردن و درس، هر چند اندک، فرا گرفتن. دیروز که در افطاری دانشکده دیدمش، شنیدم که جزو استادهایی است که دانشگاه تهران بازنشسته اعلامش کرده است (با این که استاد تمام است و میتواند به صورت قانونی تا ۱۰ سال دیگر درس ارایه دهد) و حتی نگذاشته‌اند درسی ارايه دهد. می‌گفت مهم نیست و در خانه‌ی خودش هم می‌تواند کار تحقیقاتی‌ش را انجام دهد. گرچه باز هم می‌دانم هر روز از صبح در محل آزمایشگاهش هست و مشغول کارهای علمی خودش.

و البته باید عادت کرد به نبود آدمهایی چنین. در روزگاری که وزیر علومی که مقاله‌ی تقلبی چاپ می‌کند، سخن از با خاک یکسان کردن دانشگاه می‌کند و در حاکمیت تفکری که دانشگاه و دانشگاهی را، یا مطیع می‌خواهد و یا سرباز دشمن می‌داند. بیشترافسوس می‌خورم برای دانشکده‌ای که یکی از معدود و بهترین امتیازهایش را از دست داده است و دانشجوهای تازه‌واردی که فرصتی چون من نخواهند داشت.

پی‌نوشت : آزمایشگاه دکترتوسلی، هنوز هم یکی از پر بازده‌ترین آزمایشگاه‌های اپتیک ایران است. هنوز هم سالی چند مقاله‌ی با کیفیت در جاهای معتبر چاپ می‌کند.

خنده‌ای که گناه بود آن روزها

2010-09-02T10:51:00.000-07:00

نامش را به یاد ندارم. دوران دبستان، آن هم در مدرسه‌ی شهید کاظمیه، خیابان نبرد،‌ جایی پایین‌تر از خیابان پیروزی، کسی همکلاسی‌اش را با نام کوچک صدا نمی‌کرد. نام خانوادگی‌اش اما چیزی بود در مایه‌های حمدیه یا حمیدی یا ... . از آن‌هایی بود که مدام لبخند بر صورت‌شان نشسته است. این مدام لبخند زدنش را همان زمان هم شگفت زده بودم و از پس این همه سال گذشته از سوم دبستان تا کنون، هنوز هم مهمترین یاد آن سال و روزهاست برایم. این را هم یادم هست که ازهمان اول سال اجازه داشت تکالیفش را با خودکار بنویسد. اجازه‌ی گذار از مداد سیاه و گلی به خودکار، پاداش داشتن خطی خوش بود آن روزها.

روزی را به یاد دارم که سر صف ایستاده بودیم، شیفت بعدازظهر بودیم و آماده‌ی رفتن سر کلاس. من و او شاگرد‌های خوبی بودیم. تنها تفاوت بارزمان، همان لبخند مدام و همیشگی او بود. آفتاب سر ظهر حیاط مدرسه‌ی کاظمیه هم لبخندش را محو نمی‌کرد... ناگهان ناظم از روی جایگاهی که مراسم صف اجرا میشد رو به ما فریاد کشید. تمام وجودم شروع کرد به لرزیدن. باورم نمیشد که خطاب به من باشد. با خشم به سمت ما دوید. مستقیم به سمت من. جایی نزدیکی فرا رسیدن مرگم از ترس، جلوی من، یقه‌ی او را گرفت و به بیرون صف پرتاب کرد. بدیهی است در آن سال‌ها کتک زدن دانش‌آموز، امر عجیبی نبود.

گناهش این بود که چرا می‌خندد. مگر نمی‌داند که شهادت فلان کس نزدیک است (شاید هم همان روز بود). که چرا قصد تمسخر امامان و مذهب و ... را دارد. که چرا هنوز در حالی که ناظم دارد بر سرش فریاد می‌زند می‌خندد؟ لرزش بدن من از بین رفته بود. صف‌مان به سمت کلاس حرکت کرد و او گوشه‌ی حیاط بازجویی می‌شد و جواب پس می‌داد و قسم می‌خورد به همه‌ی مقدسات که هیچ‌ چیز را مسخره نکره است و نمی‌کند و گریه می‌کرد. گریه می‌کرد و همچنان، لبخندش بر لبانش بود. وارد راهروی کلاس‌ها شدم و دیگر گریه‌ش را ندیدم. لبخندش به خاطرم ماند اما.

یک همچین روزگاری داشتیم ما آن روزها. چند روز پیش که برادر کوچک کوچکه و چند تن از دوستان‌شان، میان بحث بی‌ربطی، به متولدین دهه‌ی شصت گریز زده بودند، یاد کلاس سوم دبستان مدرسه‌ی شهید کاظمیه افتادم و آفتاب ظهر و خنده‌ای که گناه بود و...

یک همچین روزگاری داشتیم ما.

می‌کشند همچنان

2010-05-09T09:11:00.000-07:00

می‌کشند. می‌کشند همچنان و من در عجبم که سرخی این خون‌ها، به وحشت‌شان نمی‌اندازد...

از تاریخ نمی‌آموزیم هیچ. نمی‌آموزند هیچ.

قصه‌ی یحیی پسر زکریا را که به خاطر داری؟

من هستم و همچنان، اعتراض دارم.

2010-04-30T01:34:00.000-07:00

چند سوال:

اگر کسی بعد از حدود یک‌ سالی که گذشته است، همچنان قانع به سلامت انتخابات ریاست جمهوری گذشته نشده باشد، جرمی مرتکب شده است؟

اگر به نتیجه‌ی اعلامی انتخابات اعتراض داشته باشد، صرف اعتراض داشتن، برایش جرم محسوب می‌شود؟

بستن دستبند سبز برای اعلان این اعتراض، جرم محسوب می‌شود؟ اعلان اعتراض در ایران آزادی که ما داریم، آزاد است آیا؟

نه! من قانع نشده‌ام، اعتراض دارم، و حق ابراز مسالمت آمیز اعتراضم را برای خودم قایل هستم و این‌ها را، عمل مجرمانه نمی‌دانم.

خرداد‌ماه را، دستبند سبز به دست خواهم بست.

What is the point of fear?

2010-04-24T03:55:00.000-07:00

چیزی برای ترسیدن وجود ندارد،

وقتی ایمان باشد. وقتی که آدمی با خویش، رو راست باشد.

از سیاست و روزگار سبز گرفته تا گوشه گوشه‌ی زندگی‌مان، چیزی برای ترسیدن وجود ندارد.

از آقای دزموند دیوید هیوم عزیز که در قسمت دوازده سری ششم سریال لاست، به این نکته اشاره کردند هم، تشکر می‌کنیم.

نفس‌های آخر سال هشتاد و هشت

2010-03-20T10:14:00.000-07:00

این نفس‌های باقیمانده‌ی سال سخت هشتاد و هشت، ذهنم مدام میرود جایی حوالی آن روزی که دستانت را گرفتم و از برابر چشمان ماموری که داشت تهدیدت می‌کرد کشاندمت به میان اشک و اشک‌آور و تمام لحظه‌های و ثانیه‌های هرکدام چون سال بعد از آن. نمی‌دانستم اگر تهدیدش را عملی می‌کرد، چه باید می‌کردم اما، قسم خورده بودم نگذارم. به هر روشی. نمی‌گذاشتم. به هر روشی...

خوب که نگاه می‌کنم، نفس که می‌کشم این هوای ثانیه‌های آخر را، می‌بینم که عجیب دوست دارم این سال سخت را. تمام آنچه برای‌مان داشت را دوست دارم و قدر می‌دانم. اصلا هر چه سخت‌تر، بهتر. پر از نکبت و درد و رنج و زیبایی و عشق و امید بود. پوستمان را حسابی کند. آبدیده‌مان کرد. زندگی و زنده بودن را یادآورمان شد، حتی با خون‌هایش، با مرگ‌هایش.

روزها و شب‌های فراموش نشدنی این سال، احسان دیگری ساخت. حال این بهارکه می‌آید، همان عطر و رنگ ارغوانی بهار گذشته را با خود می‌آورد. با این تفاوت که تو، پر رنگ‌تری و من، امیدوارترم، زنده‌ترم...

گر مرد رهی غم مخور از دوری و دیری

دانی که رسیدن هنر گام زمان است...

(سایه)

بازهم کرگدن امیدوار

2010-02-16T11:18:00.000-08:00

راویان چنین روایت می کنند که کرگدن ها، سالها پیش، زحمت را باید کم می کردند و رخت از این کره خاکی برمیبستند. همان حوالی انقراض رفقای دایناسورشان...

از پس همه ی این روزها، راویان، باز روایت خواهند کرد روزی، که کرگدن ها، هستند هنوز. امیدوار. امیدوار. امیدوار...

ویلون نواز کوچه ی ما

2009-11-09T10:22:00.000-08:00

آمده است وسط این کوچه ی تاریک و دارد با ویلون، به چه زیبایی ای، مرا ببوس می زند. حالا هوا هم هر قدر سرد و سرماخوردگی قبلی هنوز هم کامل خوب نشده باشد اما مگر می توان پنجره را باز نکرد و صدای ساز دیوانه اش را مهمان این اتاق نکرد؟

من دوست دارم این مردم را به خدا، مخصوصا هنگام عاشقی و دیوانگی هاشان. مخصوصا وقت ویلون زنی های ناشناسشان در این کوچه های سرد پاییزی...

پی نوشت : گل گلدون من و عقرب زلف کجت و ... آهنگ های بعدی بودند و ماجرا، ادامه دارد همچنان و پنجره، همچنان باز است.

ما زندگی مان را میکنیم.

2009-10-22T11:59:00.000-07:00

داشتیم زندگی مون را میکردیم. نه که غم نباشه، مشکل نباشه، ظلم و تبعیض هم نباشه. همه این ها بود و داشتیم زندگی مون را میکردیم. داشتیم یاد میگرفتیم که میشود درست کرد، آموخت، اصلاح کرد، خندید، امید داشت و برای تغییر تلاش کرد. داشتیم یاد میگرفتیم که ملتی هستیم هزار رنگ، و رنگ ها را برچسب نجسی و پاکی نزنیم. مذهبی ها و غیرمذهبی ها با هم برویم سفر و دوست باشیم و احترام بگذاریم و زندگی کنیم...

داشتیم زندگی مون را میکردیم. اگرم وضع خراب بود، اگرم زور بود بالاسرمون، اگرم اوضاع دانشگاه ها روز به روز خرابتر می شد، باز دلمون خوش بود که در همین خرابی فراگیر، میتوان کاری کرد، با تلاش میتوان چیزی را عوض کرد. میتوان انتخاب کرد. میتوان امید داشت...

و آن اتفاق افتاد. بحث برد و باخت مسابقه ای مانند انتخابات نیست. قصه این است که روزی رسید که دیدیم قرار نبود انتخاب کنیم. دروغ گفته بودند بهمان. همه ی آن بدی ها و نقص ها و خرابی ها که همیشه بودند و در کنارشان امید و شور به تغییر و اصلاحشان، به ناگاه شدند سایه های همیشگی سرزمین مان. همان ها که میشد با رویای عوض شدنشان در آینده ای مبهم، به خنده ای جوانانه به هیچ انگاشتشان و تحمل کرد و رفت، حال شده بودن مختصات ثابت این خاک، این مردم، این زندگی...

شدیم فراری خیابان های ایرانی که از بچگی امیدهای آینده اش خوانده میشدیم. باتوم و گاز و گلوله ای را دیدیم که از بچگی، آدم بدهای شاه، به مردم خوب و مبارز ارزانی میکردند. خون هایی را دیدیم، کف همین خیابان ها، که در بچگی برایشان به لاله ی در خون خفته میخواندیم. و ما، من، نه برانداز بودم، نه جاسوس، نه دشمن، و نه خیلی چیزهای دیگر. از بچگی، قرار بود امیدهای آینده ی این کشور باشیم...

ریخته اند خانه ی شهاب طباطبایی، شرکت کنندگان مراسم دعای کمیل را گرفته اند. دیگر عجیب نیست البته این جور کارها. همان طور که کلانتری ها از مدیران ساختمان ها تعهد میگرفت کسی بالای پشت بام ها الله اکبر نگوید. همان طور که با زبان روزه، روز قدس، گاز اشک آور خوردیم. برای من دیگر عجیب نیست. از همان اولین زخمی خون آلودی که روز 25 خرداد دیدم، یاد گرفتم که دیگر برایم عجیب نباشد چیزی در کشوری که از بچگی ها، امیدهای آینده اش خوانده میشدیم.

از این نوشته ی مغشوش هم میشود فهمید که حالم خوب نیست اصلا. فقط میخواستم بگویم، که ما، با همه ی آن امیدها و شورهای عجیب غریبی که داشتیم قبل از آن اتفاق، با همه ی این عجایبی که رخ میدهند هر روز، باز هم داریم زندگی مان را میکنیم. هنوز هم داریم یاد میگیریم. هنوز هم، خودمان را امیدهای آینده این کشور میدانیم. و این زندگی کردن، تمام سلاحی است که داریم. یارای مقابله اش را ندارند دشمنان .

.

برادر کوچیک کوچیکه

2009-10-16T03:03:00.000-07:00

این که داداش کوچیک کوچیکه، آنقدری بزرگ شده است که بیاید و سراغ کتاب جزوکل را بگیرد، نشانه ای است بر اینکه ای آقا! زمان دارد می گذرد واقعا ها.
حالی بردیم البته...

.

باران و الله اکبر

2009-09-16T12:56:00.000-07:00

ساعت 10، الله اکبرشون را گفته بودند و تمام شده بود همه چیز... باران که گرفت اما، شدید که شد، همان موقع که اس ام اس های مردم میامد که آخ جون چه هوایی و یا ببار ای بارون ببار و... دوباره آمد صدا. و بیشتر شد. شاد و سرخوش از این باران، ساعت 11، دوباره شروع شد الله اکبر گفتن ها. محکم تر از قبل.
لذت ناشی از باران و هوای خوب، همه را کشاند به سمت الله اکبر گفتن. تجربه ی مشترک و این حرفها. زبان گروهی جدیدی پیدا کرده ایم انگار...
و این یعنی، نمیمیریم به راحتی، ما سبزها!

فرهاد

2009-08-31T04:22:00.000-07:00

هفت سال گذشت آقای فرهاد. خدا بیامرزتتون. هنوز هم آنکس بدو رای، خریدارم نیست ...

یاد رنگین رفیقانم را، بر زبان داشته باش

2009-08-25T00:27:00.001-07:00

خون یحیی که بر زمین ریخت، چشمه ای شد جوشان. از جوشیدن باز نایستاد تا زمانی که خون همه ی قاتلان بر زمین ریخته شد...

حرامیانی هستید دین فروش. پست مردمانی شگرف. روزی تمام این خون ها و دردها و ناله ها و نفرین ها، گریبان تان را خواهد گرفت و بد روزگاری خواهد بود برای تان...

و ما، زندگی میکنیم. سخت، در خلا، سرگردان و بهت زده، زندگی میکنیم. روزنه ی امیدمان هر قدر کم نور، زنده می ماند و آیین زندگی را پاس میداریم و هر قدر هم دور، ما، یا که فرزندانمان، یا فرزندان فرزندانمان، روزی سرود آزادی و آزادگی سر میدهیم، بی ترس شما نامردمان.

و تا آن هنگام، سایه ها، به ارغوان ها می گویند :
«...
ارغوان!
بیرق گلگون بهار!
تو برافراشته باش
شعر خونبار منی
یاد رنگین رفیقانم را،
بر زبان داشته باش.

تو بخوان نغمه ی ناخوانده ی من

ارغوان!
شاخه ی همخون جدا مانده ی من»

where is my GOD

2009-06-21T07:17:00.000-07:00

شب ها تلفن ها به کار می افتد. همه به هم زنگ میزنیم، که هستی امشب زنده هنوز؟ شماره های تلفن ثابت را رد و بدل میکنیم و...
کسی شماره ی ثابت خدا را داره؟

شنبه ی سیاه

2009-06-21T06:42:00.000-07:00

نمیگذاشتند ثانیه ای توقف داشته باشیم. آروم با باتوم تهدید میکردن که برو آقا نایست. گفتم قرار دارم، بدتر نگاه کرد و صدایش را بلند کرد. 16 آذر را از بالا تا پایین و از پایین تا بالا یک دور رفتم که شاید آنجا پیدا کنم بچه ها را. بالا که رسیدم، یکی شون بود. داشت با بغض با پلیس دعوا میکرد که چرا این دونفری که الان گرفتند و تو ماشین نیرو انتظامی گذاشتند را پیاده کردند و بردند توی پیکان سفید بی نام و نشون و اصلا کی اند این صاحبان لباس شخصی پیکان و ... . مامور نیروی انتظامی جای پدرش بود، عرق شرم میریخت و بغضی داشت عجیب که دخترم، برو. فقط برو. دستش را گرفتم و کشاندمش بردم.
میگفت احسان، به خدا آروم آروم بودند. از تو ماشین پلیس درشون آوردن بردن تو پیکان. چیزی نداشتم بگم، دستش را محکمتر کشیدم...

این تازه شروع شنبه ی سیاه بود.

شهر شلوغ

2009-03-12T23:55:00.001-07:00

صحنه‌های آغازین آژانس شیشه‌ای را به یاد می اوری؟ خیابان‌های شلوغ دم عید و قرار بود هیچ اتفاقی نیفتد ...

خیابان‌ها، پر از شلوغی دم عید است این روزها ...

خل جان!

2009-03-09T11:45:00.000-07:00

قرار است بروند سفر. بندرعباس و قشم و گویا فصل تخم‌گذاری لاک‌پشت هاست در قشم و حتی دوچرخه هم قرار است ببرند همراهشان برای گشت و گذار و نمی‌دانم چه و چه واین‌ها، همه حاشیه‌ی آن چیزی هستند که می‌خواهم بگویم.

sms زده به یکی از دوست‌هایش که از هزینه‌ی تخمینی ناراضی بود: «می‌آیی سفر را؟». و جواب شنیده «نه». دوباره sms زده «من می‌توانم کمک مالی کنم‌ها! جدی میگم! می‌فهمی که جدی‌ام دیگه؟».
کلی خندیدم یواشکی. یکی نیست بهش بگوید آخر کمک مالی از کجا می‌خواهی جور کنی. شک ندارم که اگر جواب مثبت می‌شنید، دربه‌در قرض از این و آن می‌شد برای جور کردن این کمک مالی و حتما فراهم‌ش می‌کرد. و نمی‌دانید خودش چه‌طور در فقر دست و پا می‌زند. خیلی هم بهش بر می‌خورد این جور وقت‌ها اگر کسی جدی نگیردش و یا ملاحظه‌اش را کند. این‌ها هم، هنوز، حاشیه‌ی آن چیزی هستند که می‌خواهم بگویم.

چقدر این خل‌بازی‌هایش را دوست دارم. و اینکه چقدر حس خوبی بهم دست می‌دهد وقتی یک چشمه از این جور کارهایش را هر از چندی رو می‌کند. حسی شبیه آرامش، که فلانی هست! مهم نیست اوضاع چقدر خرابه، درست میشه آخرش. و چقدر دلم تنگش می‌شود، و نگران، وقتی که نیست. این، اصل حرفی بود که می‌خواستم بگویم.

نمی‌دانم واقعا مرتبط است یا من الکی مرتبط می‌بینمش اما، این ترانه‌ی فرهاد چقدر بهم می‌چسبد الان:

گرم و زنده، بر شن‌های تابستان، زندگی را بدرود خواهم گفت.
تا قاصد میلیونها لبخند، گردم،
تابستان مرا در بر خواهد گرفت
و در یا دلش را خواهد گشود.
زمان در من خواهد مرد
و من بر زمان
خواهم خفت...

در ستایش کرگدن

2009-03-01T23:21:00.001-08:00

جان لاک، خسته... تنها... درمانده... جان لاک، کرگدن.

فیلم این روزهایم...

2009-02-24T09:49:00.000-08:00

D: It is written.

خودش، خوشی این روزهایم است و ترانه‌ی آخرش، موسیقی متن این روزهایم.

زرشک!

2009-02-19T21:05:00.000-08:00

نشسته‌ام سر شام. تلویزیون برنامه‌ای نشان می‌دهد، شامل صحنه‌های منتخب ورزشی. از قهرمانی سال ۷۲ رسول خادم در مسابقات جهانی کشتی تا مسابقات فوتبال مقدماتی جام‌جهانی ۹۴ و همین‌طور در محور زمان می‌آید جلو. صحنه‌هایی از بازی ایران و بحرین در مسابقات آسیایی ـ فکر کنم سال ۹۴ یا ۹۵ میلادی ـ را نشان می‌دهد که در آن بازی، با خطای خطرناک دروازه بان بحرین، دنده‌ی علی دایی می‌شکند و بعد از یک نیمه بازی کردن، بیهوش به بیمارستان می‌رود.
صحنه‌های مربوط به بازی و توضیحات گزارشگر قطع می‌شود، حاج‌آقایی روی صفحه‌ی تلویزیون ظاهر می‌شوند با عنوان «دبیر فدراسیون پهلوانی» و می‌گویند : «بله، این صحنه‌ای که دیدید، نمادی است از دلاوری جوانان رزمنده‌ی ما در دفاع مقدس!»

البته ما که خندیدیم!

2009-02-12T11:58:00.000-08:00

داری با رفیق دوازده ساله دولت نوردی می‌کنی ( دولت نوردی، یعنی گز کردن خیابان دولت، از این سر تا آن سر، شبانه، و با کلی حرف و احساس که بهانه‌اش باشند). این‌بار، این تو هستی که بیشتر حرف می‌زنی. از احساس دوست‌داشتنی‌ای می گویی که شاید هیچگاه محبوب، بویی ازش نبرد و از این جور قصه‌ها. انتظار حرفی نداری. همدمی‌ای شاید و یا نگاهی نشانه‌ی فهمیدن. رفیق دوازده ساله اما، همان عاشق رسوای چند ماه پیش، همان افسرده‌ی عزیز که برایش همدمی، همان ... و شما چه دانید که چه همان‌ها است این رفیق دوازده ساله و چه‌جور می‌سوزاند وقتی می گوید : «احسان، مدتها منتظر چننین روزی بودم.»
انگاری که بخواهد انتقام بگیرد عاشقی خودش را از من. هی هی...

پی‌نوشت : یک «مثلا» اول این نوشته بگذارید، برای ایمنی بیشتر.

قصه‌باز

2009-01-27T10:49:00.000-08:00

رسما، یک قصه باز بالفطره‌ام. بدون قصه، نمی‌توانم زندگی کنم. این عشق به سینما و نمایش و موسیقی حتی، از عشق به قصه و ادبیات آمده است. زمان کودکی، بچه‌های فامیل، ساکن شهر دیگری بودند و بچه‌های کوچه، اکثرا ممنوع. تنها همدم آن سال‌ها، درخت توت حیاط کوچک‌مان بود که شک نداشتم در زیرخود، گنج بزرگی دفن کرده است و کتاب‌خانه‌ی اسرارآمیز پدر. سرگرمی بالا رفتن از قفسه‌هایی که تا سقف ادامه داشتند، آهسته آهسته جایش را به پیدا کردن عکس های رنگی کتاب‌های سنگین قفسه‌های بالایی می‌داد و بعد از چندی، خیال پردازی و درست کردن داستان در مورد عکس‌هایی که در کنار حروف نامفهموم دیده می‌شد، لذت ساخت قصه را، شناساند به من. چه بسیار خانم‌های با دامن چین‌دار، همسر مرد با کت و شلوار و سبیل تا بناگوش دراز ۲۰ صفحه‌ي بعد می‌شدند و با هم، شهر سوخته‌ی اول کتاب را می‌یافتند و گردنبند پشت جلد کتاب، با خواص سحرآمیزش، به دست اینان طلسمش شکسته می‌شد و آن پرنده ي افسانه‌ای ...

چیزی عوض نشده است بعد از این همه سال. همان کودک آن سالها، این سال‌ها، چه بسیار مردمان را می‌بیند و بعد این مرض قصه‌پرداری، در پس‌زمینه ي ذهن، شروع به کار می‌کند و چه ماجراها که رخ نمی‌دهند در این دنیای دیگر...

دوستان فیزیکی

2009-01-19T11:08:00.000-08:00

اکثریت بالایی از دوستان فزیکی‌ام، علایق مشترک علمی داشتند. همه‌مون علاقه‌مند به فیزیک آماری و ماده نرم و بیوفبزیک و سیستم‌های پیچیده بودیم (هستیم). حتی یکی از دوستان هم که دارد از یرق تغییر رشته می‌دهد به فیزیک، از همین چیزها خوشش می‌آید. به قولی، نخاله‌ها، همدیگر را پیدا می کردیم. کلی هم حال می کردیم با این ماجرا. توی کوه و در و دشت و سفرهای دسته جمعی که می‌رفتیم، کلی ادبیات مخصوص به خودمان داشتیم و کلی بهانه‌ي گپ زدن و ... .
مشکل فقط این است که موقع اپلای کردن، همه یک سری دانشگاه مشخص و یک سری استاد مشخص را می‌پسندند! اما استاد مشخص، اون قدر پول ندارد که همه ي ما را بپسندد.

INTP

2009-01-17T20:39:00.000-08:00

به خاطر این مطلب نیما، خواستم یک نگاه کلی به این بیندازم که چندتا جمله دیدم و نشستم از اول کامل خواندمش. این تکه‌هایش خیلی جالب بود برایم:

For the INTP, it is extremely important that ideas and facts are expressed correctly and succinctly. They are likely to express themselves in what they believe to be absolute truths. Sometimes, their well thought-out understanding of an idea is not easily understandable by others, but the INTP is not naturally likely to tailor the truth so as to explain it in an understandable way to others. The INTP may be prone to abandoning a project once they have figured it out, moving on to the next thing. It's important that the INTP place importance on expressing their developed theories in understandable ways. In the end, an amazing discovery means nothing if you are the only person who understands it.

The INTP is usually very independent, unconventional, and original. They are not likely to place much value on traditional goals such as popularity and security. They usually have complex characters, and may tend to be restless and temperamental. They are strongly ingenious, and have unconventional thought patterns which allows them to analyze ideas in new ways. Consequently, a lot of scientific breakthroughs in the world have been made by the INTP.

بامز‌ه‌ بودن ماجرا، به حرف‌هایی بر می‌گشت که این چند روزه از چند نفر از دوستان، در مورد چند نفرمی‌شنیدم! برخلاف نیما، فکر می کنم خیلی حال میده آدم بفهمه چیزایی که بقیه به عنوان عیب و ایراد مانند چماق می‌زنند تو سر سوژه، جزو خصوصیات تیپی اون آدمه. هر کی هم نخواست ... بگذریم. حال داد کلی.

شبانه

2009-01-17T10:39:00.000-08:00

می‌دونی چند وقت است رصد بارش شهابی نرفتم و روی زمین سرد اطراف طالقان، شب تا صبح دراز نکشیدم؟ کسی هوس اون‌وری رفتن ندارد؟ آهای مردم نجوم‌باز، توی زمستون هم بارش شهابی داریم اصلا؟
حالا بارش شهابی نشد، اشکالی ندارد. کسی بهانه‌ی شب تا صبح بیدار ماندن و گپ زدن و از بهانه مهم‌تر، حوصله و حس و حالش را دارد؟ آتش درست میکنیم و چای و سیب‌زمینی تنوری هم برپا...

دستمال

2009-01-14T11:41:00.000-08:00

دستمال‌ای هستم که مردم گاه توش فین می‌کنند و گاه اشک‌هایشان را پاک می‌کنند و بعد، برای نوبت بعدی، تمیزم می‌کنند و در جیبشان نگه‌ام می‌دارند. در ابتدای ماجرا، حس چندان خوشایند و خوش‌بویی نبود و لزجی ماجرا، اذیت می‌کرد. بعد از مدتی اما، با دیدن راحت نفس کشیدن و صاف شدن صدای مردم، کلی به کارکرد خودم افتخار کردم. علاوه بر این، از محتویات فین مردم، کلی چیز میز و فیزیک میشه یاد گرفت! دنیای پیچیده‌ای است آقا آن تو! سبز و چسبناک و پیچیده. باور بفرمایید.

تولد و همسر

2008-12-09T10:51:00.000-08:00

سالروز فرخنده متولد شدن خودم را ازهمین‌جا به همه‌ی دوستان و دشمنان دور و نزدیک تبریک عرض می‌کنم! فرارسیدن این روز تاریخی را مخصوصا به همسر عزیز و دلبندم تبریک ویژه می‌گویم و از آن بانوی دلبند درخواست ویژه دارم هر چه زودتر پیدای‌شان شود و بیایند این دل ما را از سینه بربایند! چرا که ۲۴ سالم شده است و یواش یواش دارم کچل می‌شوم. برای خودشان بهتر است زودتر پیدایشان شود!

قرص

2008-09-21T12:04:00.000-07:00

نشسته‌ای پای درست. دوستی داری که یک شکست عشقی را به تازگی از سر گذارنده است و تو شده‌ای مشاورو سنگ صبور و توصیه‌کننده‌اش به لمس جریان زندگی و ... . زنگ می‌زند. ناراحت است. عکسی دیده است یادآور خاطره‌های قدیمی. نقش دوستی‌ات را ایفا می‌کنی. گوش شنوای دردل‌هایش میشوی و باز هم به زندگی فرامی‌خوانی‌اش. تلفن قطع می‌شود و برمی‌گردی سر درس. به ناگاه پیامکی می‌رسد. میبینی پیغام داده است : «قرص خوردم»
توی کسری از ثانیه، تمام راه‌های پیش رویت را مرور می‌کنی. به تمام مقدسات داشته و نداشته‌ات متوسل می‌شوی که منظورش را اشتباه فهمیده باشی، یا که شوخی بی مزه‌ای بیشتر نباشد. پیام میدهی «چی؟ چه قرصی؟». داری راه‌های پیش رویت را تصور میکنی... که اگر تا دو دقیقه دیگر جواب نداد، اول زنگ میزنی به خانه و خانواده‌اش، بعد اورژانش و بعد بع دوست نزدیکش و ... . همچنان عرق ریزان دست به دامان مقدسات داشته و نداشته و راه‌های در پیش روهستی که پیام دوباره‌ای می‌رسد از طرفش : «قرص سرماخوردگی»
تمام مقدسات داشته و نداشته‌ات، می‌خندند!

بیش از همیشه

2008-09-08T13:23:00.000-07:00

این چند ماه، شلوغ‌ترین و پرآدم ترین ماه‌های زندگیم بودند. سفرهای گرگان و دماوند و کلاردشت و کرمان و ... . جلسات هفتگی IPM، جلسات هفتگی شبکه‌های پیچیده، بدبختیهای گردهمایی دانش‌آموزی انجمن فیزیک و ...

در این چند ماه و این روزها، بیش ازهمیشه، حسش می‌کنم تنهایی‌ام را!

فیزیک، پیشه یا دان! مسئله این است!

2008-07-19T01:38:00.000-07:00

عادت دارم جای کلماتی چون ریاضی‌دان و فیزیک‌دان، از ریاضی‌پیشه و فیزیک‌پیشه استفاده کنم. این معادلات را آدمهایی مثل خرمی و آقامحمدی اولین بار به کار بردند و آدم‌هایی چون من هم خوششان آمد و استفاده می‌کنند. فکر می‌کردم طی یک فرآیند انتخابی آزاد، هر کسی از کلمه‌ای که دوست دارد استفاده می‌کند و در نهایت، آنی که بهتر باشد، جای خود را پیدا می‌کند. مانند تمام فرآیندهای تکاملی دیگری که در طبیعت می‌شناسیم.
استاد عزیزم، تمام فیزیک‌پیشه‌ها و ریاضی‌پیشه‌های گزارش پروژه‌ام را خط زده و گفته از فیزیک‌دان و ریاضی‌دان استفاده کنم! دو روزه دارم فکر می‌کنم از آنهایی که شاید روزی متنی را برایشان ویرایش می‌کنم، انتقام بگیرم یا نه؟ فکر کنم اگر این کار را نکنم، به فرآیند تکاملی انتخاب کلمه‌ی درست، خیانت کرده‌ام!!!

تنظیم خانواده

2008-06-24T09:40:00.000-07:00

پایین‌ترین نمره‌ي درس تنظیم خانواده و جمعیت شدم! پانزده. بعد از من یکی شده بود هفده و بقیه همگی نوزده و بیست. برای هیچ نمره‌ای توی زندگیم این قدر تحقیر نشده بودم. بعد از کلی خنده و شوخی اهالی دانشکده، یکی از بچه‌ها آمد و گفت : « احسان، یعنی واقعا نمیتونی درست تنظیم کنی؟ »

ناامیدی فوتبالی

2008-06-21T14:29:00.000-07:00

در تمام زندگیم، سه بار شده است که تیم فوتبالی را آنچنان دوست داشته‌ام و به آن عشق ورزیده‌ام که بعد از حذفش از مسابقات، لعن و نفرین را روانه‌ی روح پدر و مادر ذات فوتبال فرستاده‌ام و تا چندی نه ذوق دیدن باری‌ای را داشتم و نه میل فوتبال بازی کردنی با دوستان. اولین بار، مرحله‌ي یک‌چهارم نهایی لیگ قهرمانان ۴ دوره پیش بود و من طرفدار همیشگی بارسلونا، آن دوره، به آن تیم جور دیگری دل بسته بودم دست نامرادی‌های روزگار از آستین چلسی بیرون آمد و تیم محبوب من را حذف کرد. بار دوم، جام‌جهانی پیشین بود و دیدار هلند و پرتغال. مجذوب آقا فان‌باستن بودیم و از نکبتی چون رونالدو متنفر! لمپن‌بازی‌های اسکولاری تمام مدت روی اعصابم بود و در نهایت، مغموم از حذف هلند و خسته از بی‌انصافی‌های دنیای فوتبال.
بار سوم، امشب بود. با این تفاوت که امشب، باخت حق هلند محبوب من بود. گرچه عشق، حق و ناحق نمی‌شناسد و من دوباره تا چندی، نه میلی به بازی کردن دارم و نه ذوقی برای دیدن ادامه‌ي مسابقات ...

دنیا یک قانون بنیادی دارد و آن این است که هرگز به مراد کرگدن‌ها نباشد! باور کن!

چای و فیزیک

2008-05-12T10:15:00.001-07:00

می‌خواهیم از این برنامه‌هایی که مردم اسمش را می‌گذاشتند چای و فیزیک برای خودمان راه بیندازیم. یعنی با مصطفی می‌خواهیم دوباره بنشینیم سر سخنرانی‌های فاینمن در فیزیک و از اول کتاب اول تا آخر کتاب سوم را با هم بخوانیم! به همراه چای و چمن و شاید هم نون و پنیر و ریحون البته! گفتم اینجا بگم که اگر کسی پایه است، ما را از چای و نون و پنیر و ریحون‌اش محروم نکند! اگر هستید، یه ندایی به من بدهید! شرط ورود هم همان چای و نون و ...

اشتباهی

2008-04-05T13:47:00.000-07:00

از پی‌آمدهای مرد هزار چهره‌ی آقای مدیری است لابد. دوستی sms زده است:

من نه استاد دانشگاه بودم، نه شهردار و نه رییس‌جمهور!
من فقط اشتباهی بودم.

بدیهی است هر گونه شباهتی با هرگونه موجودی، کاملا اتفاقی است!

توهم فیزیک

2008-04-01T12:29:00.000-07:00

عموی من چند روز پیش برای عید دیدنی آمده بود خانه‌مان. صحبت این شد که برای ادامه تحصیلم می‌خواهم چه کنم و چه بخوانم و از این جور حرف‌ها. عمویم سوال جدی‌اش این بود که سراغ فیزیک هسته‌ای میری؟ وقتی جواب منفی من را شنید دنبال دلیل‌اش می‌گشت. بعد هم پرسید پس می‌خوای چه کار کنی؟ یا چه‌کاره شوی؟ به خاطر تجربه‌های قبلی‌ای که بابت این جور سوال‌ها داشتم، چندان میلی نداشتم بحث به اینجا ( اصولا به من! ) برسد اما به هر حال باید چیزی می‌گفتم. آمدم کمی در مورد سیستم‌های پیچیده (Complex Systems) که علاقه‌ و اولویت اولم برای مطالعه و کار در آینده هست توضیح بدهم که بعد از مدتی، عموی گرامی‌ام، سری جنباند و گفت نه. این‌طوری نیست. این‌ها فیزیک نیست!!!

این بار اولی نیست که نمی‌توانم تصویر روشنی از رشته‌ای که می‌خوانم به دیگران بدهم. همین‌طور در مورد فرصت‌های شغلی‌ای که برای یک فیزیک‌پیشه وجود دارد هم همین مشکل را دارم. عموی من لیسانس برق و فوق‌لیسانس صنایع دارد و آدم پرتی محسوب نمی‌شود اما ... . چیزی شبیه همین مشکل را با پدرم موقع انتخاب رشته داشتم (بعید می‌دانم چیزی از آن موقع تا حالا، عوض شده باشد). پدر من هم لیسانس مهندسی شیمی و فوق‌لیسانس صنایع دارد، ایشان هم آدم پرتی محسوب نمی‌شوند ولی ...

حدود یک‌ سال پیش، دیروقت، از مهمانی‌ای به خانه‌مان برمی‌گشتم. چون خیلی دیر شده بود، مجبور شدم آژانس بگیرم. راننده، پیرمرد ترک خوشمزه‌ای بود که سر صحبت را خیلی زود باز کرد. وقتی پرسید و شنید که دانش‌جو‌ام و فیزیک می‌خوانم، کلی خوشحال شد و با شور و شعفی که تا چند روز، به یادش دلم می‌سوخت و افسرده بودم، از پیروزی هسته‌ای گفت. دوست داشت از من تایید این را بگیرد که با این پیروز‌های هسته‌ای، همه‌ی مشکلات حل می‌شود و همه‌چیز خوب می‌شود و ... . می‌گفت با همین پیروزی هسته‌ای، می‌توانند آهن را به طلا تبدیل کنند و کشور پول‌دار می‌شود. یا این‌که میشه با آن، ایدز و بیماری‌های خطرناک را درمان کرد. وقتی که گفتم پدرجان، این‌طورها هم که شما شنیدی نیست، گفت نه! لابد درس شما به این‌جاهاش نرسیده هنوز!

روزی دیگر، توی کتاب‌خانه‌ي دبیرستان علامه‌حلی، یکی از بچه‌ها داشت با کلی ذوق و شوق، مسئله‌ای که توی کلاس پژوهشی ریاضی‌شون حل کرده بود را به من توضیح می‌داد. وسط حل، قصد داشت متعامد بودن یک فضای برداری را برایم توضیح دهد. گفتم بلدم. تعجب کرد! تعجبش وقتی بیشتر شد که گفتم ما توی فیزیک، اصلا ریاضی کمی نمی‌خوانیم. در نهایت، مجبور شدم برای یک مدرک حداقلی هم شده، فهرست کتاب آرفکن را نشانش دهم.

این‌ها همه مشت نمونه‌ی خروار بود. این‌طور که پیداست، مردم نمی‌دانند فیزیک چیست و توش چه خبره. جواب این‌که این مسئله خوب است یا بد یا چه باید کرد را، هنوز برای خودم پیدا نکردم!

اهلیدیدن

2008-03-28T12:15:00.000-07:00

...

به اين ترتيب شهريار کوچولو روباه را اهلی کرد.
لحظه‌ی جدايی که نزديک شد روباه گفت: -آخ! نمی‌توانم جلو اشکم را بگيرم.
شهريار کوچولو گفت: -تقصير خودت است. من که بدت را نمی‌خواستم، خودت خواستی اهليت کنم.
روباه گفت: -همين طور است.
شهريار کوچولو گفت: -آخر اشکت دارد سرازير می‌شود!
روباه گفت: -همين طور است.
-پس اين ماجرا فايده‌ای به حال تو نداشته.
روباه گفت: -چرا، واسه خاطرِ رنگ گندم.
بعد گفت: -برو يک بار ديگر گل‌ها را ببين تا بفهمی که گلِ خودت تو عالم تک است. برگشتنا با هم وداع می‌کنيم و من به عنوان هديه رازی را به‌ات می‌گويم.
شهريار کوچولو بار ديگر به تماشای گل‌ها رفت و به آن‌ها گفت: -شما سرِ سوزنی به گل من نمی‌مانيد و هنوز هيچی نيستيد. نه کسی شما را اهلی کرده نه شما کسی را. درست همان جوری هستيد که روباه من بود: روباهی بود مثل صدهزار روباه ديگر. او را دوست خودم کردم و حالا تو همه‌ی عالم تک است.
گل‌ها حسابی از رو رفتند.
شهريار کوچولو دوباره درآمد که: -خوشگليد اما خالی هستيد. برای‌تان نمی‌شود مُرد. گفت‌وگو ندارد که گلِ مرا هم فلان ره‌گذر می‌بيند مثل شما. اما او به تنهايی از همه‌ی شما سر است چون فقط اوست که آبش داده‌ام، چون فقط اوست که زير حبابش گذاشته‌ام، چون فقط اوست که با تجير برايش حفاظ درست کرده‌ام، چون فقط اوست که حشراتش را کشته‌ام (جز دو سه‌تايی که می‌بايست شب‌پره بشوند)، چون فقط اوست که پای گِلِه‌گزاری‌ها يا خودنمايی‌ها و حتا گاهی پای بُغ کردن و هيچی نگفتن‌هاش نشسته‌ام، چون او گلِ من است.
و برگشت پيش روباه.
گفت: -خدانگه‌دار!
روباه گفت: -خدانگه‌دار!... و اما رازی که گفتم خيلی ساده است:
جز با دل، هيچی را چنان که بايد نمی‌شود ديد. نهاد و گوهر را چشمِ سَر نمی‌بيند.
شهريار کوچولو برای آن که يادش بماند تکرار کرد: -نهاد و گوهر را چشمِ سَر نمی‌بيند.
-ارزش گل تو به قدرِ عمری است که به پاش صرف کرده‌ای.
شهريار کوچولو برای آن که يادش بماند تکرار کرد: -به قدر عمری است که به پاش صرف کرده‌ام.
روباه گفت: -انسان‌ها اين حقيقت را فراموش کرده‌اند اما تو نبايد فراموشش کنی. تو تا زنده‌ای نسبت به چيزی که اهلی کرده‌ای مسئولی. تو مسئول گُلِتی...
شهريار کوچولو برای آن که يادش بماند تکرار کرد: -من مسئول گُلمَم.
...

متن کامل را می‌توانید اینجا بیابید و بشنوید حتی !

John Lock

2008-03-17T08:59:00.000-07:00

Locke is on a journey, and like all journeys it has periods of doubting, uncertainty and frustration. There is a lot more to come about what his purpose is, and we will see an energized and activated Locke even in this season. A Man of faith might doubt and have struggles, but will emerge as even a bigger believer in faith.

همزاد

2008-03-11T09:58:00.000-07:00

امیرمسعود برایم تعریف کرد برای کاری مربوط به خدمت سربازی‌اش، رفته بوده سازمان نمی‌دانم چی چیه جغرافیایی صنایع دفاع. آنجا سرباز نظام‌وظیفه‌ای را می‌بیند که به شیوه‌ی عجیب غریبی، خیلی به نظرش آشنا می‌آید. می‌گفت سرباز شباهت باورنکردنی‌ای به من داشته. تا این حد که امیرمسعود، که مطمئن بوده طرف باید کسی در مرتبه‌ی برادر من یا چیزی شبیه آن باشد، نمی‌تواند بر کنجکاوی خود غلبه کند و از سرباز می‌پرسد: «ببخشید، شما احسان ایرانی را می‌شناسید؟»
سرباز هم در حالی که متعجب بوده، جواب داده است: «خوب معلومه! من خودم احسان ایرانی هستم!»

امیرمسعود هر دفعه که همدیگر را می‌بینیم، با تعجبی که از بزرگی آن ذره‌ای کم نمی‌شود می‌گوید: «احسان! واقعا خیلی شبیه خودت بودها !!!». پایه شدم بروم این همزاد محترم را از نزدیک زیارت کنم!

وز خدا می‌طلبم صحبت روشن رایی..

2008-03-03T11:55:00.000-08:00

دل که آیینه‌ی صافی است غباری دارد
وز خدا می‌طلبم صحبت روشن رایی...

آدم‌هایی هستند که حکم روشن رای را برای من دارند. آدم‌هایی که بودن‌شان، تحمل سختی‌ها و نکبت زندگی را راحت می‌کند. میل به جنگیدن و خوب بودن و خوب ماندن و کمک کردن را در آدم زنده و تشدید می‌کند. آدم‌هایی که دمی دارند، برای زدودن غبار دل. برای انگیختن برای کار کردن. برای عشق ورزیدن و ...

دیشب که از آزمایشگاه اپتیک دکتر توسلی بیرون آمدم، یاد این آدم‌ها افتادم. پیرمرد دوست‌داشتنی به تمامی تکانم داد. فکر می‌کنم از دوران راهنمایی به بعد دیگر معلمی نداشتم که این گونه رویم تاثیر بزرگی بگذارد.

می‌توانم آنهایی که برایم، حکم روشن‌رای بودن دارند را فهرست کنم. دکتر توسلی، نادر ابراهیمی، رهام فرزامی، سید حسین نصر، علی شریعتی، علی حاتمی، محمدرضا شجریان، سید محمد خاتمی، نیما یوشیج، شفیعی کدکنی، حسین علیزاده، سالینجرو ... . این آدم‌ها، با تمامی تفاوت‌ها و شباهت‌هایی که دارند، به خصوص با تمام عیب و ایرادهای ریز و درشتی که در هر کدام می‌توان یافت، چیزی و یادی از جنس دگر دارند. یادی از دنیایی که دل، غباری ندارد.

روشن‌رایی می‌تواند به مردم زنده برنگردد. جدا از خواجه حافظ شیراز و شیخ اجل و بیدل دهلوی و مولانا و ...، حتی می‌تواند به انسان جماعت هم برنگردد. می‌تواند کتابی باشد یا که فیلمی. یا نغمه خوش آهنگی. پاکی و سادگی کودکی باشد یا که صفای دل پیرمردی. مهم غبار دل است که بزدودد...

در این روزگار بد، موهبتی هستند. باید قدرشان را دانست. هر از چندی باید به یاد خودم بیاورم تاثیری که از هرکدام از این‌ها گرفتم و برای بهتر شدن تلاش کنم. خوب که نگاه می‌کنم، با بودن همه‌ی این‌ها، علی‌رغم تمام پلیدی‌ها، این روزگار بد، زیاد هم بد نیست اگر خوب بمانیم و برای خوب ماندن بجنگیم...

پی‌نوشت۱ : انگیزه‌ی نوشتن این مطلب، بیش از هرچیز گذاشتن یادگاری از حسی که دیشب داشتم بود. دوستانیکه می‌خواهنند می‌توانند این‌ها را هم به حساب خوش‌بینی احمقانه یا خرافات ریشه‌دار در کودکیم بگذارند! باکی نیست...

پی‌نوشت ۲ : واقعا برایم جذاب است که بین این‌جور آدم‌ها بتوانم مشخصه‌ی مشترک بارزی پیدا کنم. در تقریب مرتبه‌ی اول شاید، فداکاری و کمک به دیگران ... باید بیشتر فکر کنم.

2008-02-29T13:10:00.000-08:00

از ما گذشت نیک و بد اما تو روزگار
فکری به حال خویش کن این روزگار نیست!

دفتر نوشته‌های مربوط به سه سال پیشم را پیدا کردم و نشستم به مرور صفحاتش. دچار حسرت معصومیت از دست‌رفته شدم.

حقیقت !

2008-02-26T12:49:00.000-08:00

معادلات ماکسول در الکترومغناطیس، عدم تقارنی دارند که گه‌گاه فیزیک‌ریاضی پیشه‌ها را به شیطنت وا ‌می‌دارد. به عنوان نمونه، دیراک با فرض وجود بار مغناطیسی (‌تک قطبی مغناطیسی ) که در شکل کنونی این معادلات وجود ندارند، به این معادلات تقارن بخشید. بعد می‌توان فرض‌ کرد که با یک چرخش در فضای میدان الکتریکی و میدان مغناطیسی ( E و B )، می‌توان به دستگاهی رفت که در آن بار مغناطیسی، صفر اندازه‌گیری شود یعنی مشابه آنچه در آزمایشگاه می‌بینیم. نکته اینجاست که صفر بودن بار مغناطیسی، ناشی از این چرخش است و در دستگاه اولیه، بار مغناطیسی صفر نیست و ...

ماجرایی که برای من مهم و جالب و گیج‌کننده است، چیز دیگری است. از روی حرف های بالا و یکی دوتا فرض دیگر، به یک اصل هم‌ارزی خاص می‌رسند. الان بعضی جاها هم دارند هزینه می‌کنند تا تک بار مغناطیسی را گیر بیاندازند و ... . اما ما می‌توانیم به بی‌نهایت روش متفاوت دیگر به معادلات ماکسول تقارن ببخشیم و معادل با هر روش، به یک اصل هم‌ارزی متفاوت برسیم. کدام یک را می‌توان ارجح، یا درست، یا ارزشمند برای درستی سنجی و ... دانست؟

به زبان دیگر، میان بی‌نهایت قصه‌ی مختلف زندگی، طبیعت، هستی ... کدام را می‌توان حق دانست یا پابندش بود؟

اینجا، درست در پس همین سوال، تفاوت راه خیلی از آدم‌ها در علم، معلوم می‌شود.

Small World Networks

2008-02-26T12:15:00.000-08:00

نوع منصفانه‌ی رستوران‌داری را خیلی دوست دارم. رستورانی که پول منصفانه بگیرد و غذای خوب بدهد دست مردم. برکت دارد سیر کردن گرسنه جماعت. چیزی شبیه چلوکبابی شاد در خیابان مخصوص، نزدیک دبیرستان علامه‌حلی.
همینطور کار در چاپ‌خانه، یا شرکت انتشاراتی داشتن. که بتوان همه‌ی این کتاب‌هایی که نایاب شدند و در این روزگار هم کسی به فکر انتشارشان نیست، دوباره به دست دوستداران‌شان رساند. کتاب‌هایی که ـ اگر کتاب غدای روح است ـ مفید بودن‌شان از جنس غذای همان رستوران بالایی باشد.
همینطور معلمی و یا کاری شبیه هزینه‌ي درس‌خواندن بچه‌های فقیر را دادن. که این بچه‌ها محرومیتی نداشته باشند، شاد، بجنگند و زندگی کنند و از غذاهای آن رستوران بخورند و ارزش کتاب‌های آن انتشاراتی را بدانند و دوستش داشته باشند.
و می‌توانم همچنان ادامه‌اش دهم این دوست داشتن‌ها را ...

دنیای کوچکی می‌شود و دوست‌داشتنی. این دنیای کوچک بودنش مهم است. مانند شبکه‌های مدل‌های Small World Networks !

آتش بدون دود

2008-02-21T13:10:00.000-08:00

آتش بدون دود نمی‌شود، جوان بدون گناه
یک مثل ترکمنی، به نقل از کتاب.

خواندن «آتش بدون دود» را تمام کردم. و چه خواندنی ... و چه تمام کردنی ...

رسمی بود میان دوستان زمانی، که کتب هدیه می‌دادیم، امانت می‌دادیم، هدیه می‌گرفتیم، امانت می‌گرفتیم، می‌خواندیم و بازهم کتاب هدیه ...

تا کتاب‌هایی چون «آتش بدون دود» هست، این رسم و قرار را باید زنده نگاه داشت.

پی‌نوشت : مدت‌هاست سعی می‌کنم نوشته‌هایم (نوشته‌های وبلاگی‌ام)، جولان‌گاه احساساتم نباشد. این شد که بارها آنچه قصد داشتم در مورد آتش بدون دود بنویسم را پاک کردم و از نو نوشتم و ... و در نهایت چیزی نماند جز آنکه بخوانیدش. اگرنه که خواندن این کتاب، خود داستانی بود برای من. به عبارتی دیگر، گفتگو آئین درویشی نبود، ورنه با تو ماجراها داشتیم.

پی‌نوشت دوم: این‌جا را دریابید. در ویکی‌پدیا هم می‌توان یافتش. بزرگ‌مردی است.

کرگدن ۲ یا چرا همچنان امیدوار ...

2008-02-11T12:21:00.000-08:00

زندگی در ناخوش‌ترین و نکبت‌بارترین حالت وجودی‌اش هم، پر است از لحظه‌های منفرد و نابی که اشک شوق بر گونه‌ات روان می‌کند.

شاید این است راز امید کرگدن‌ها که ناامیدی نمی‌شناسند...

کرگدن ۱

2008-01-29T06:20:00.000-08:00

کرگدن، موجودی است زشت، بدقواره، سنگین وزن، تا حدودی غیر بهداشتی، ناخوشایند و تنها. تقریبا درون جنگل، کرگدن‌های تنها نه دوست دارند و نه دشمن. آنها با شاخ ناکارآمدی که روی دماغ خود دارند نه اهل شکارند و نه گوشت می‌خورند و نه اصلا اهل اعتنا به زنده و مرده‌ی حیوانات‌اند. آنها تنهای تنها و مایوس و دلتنگ علف‌های هرز جنگل را می‌خورند و به پرندگان کوچک اجازه می‌دهند تا بر گرده‌ی ضخیمشان بیاسایند و پشه‌های موذی را شکار کنند. کرگدن‌ها این قدیمی‌ترین موجودات زمین، این بازماندگان عهد دایناسورها صبورانه جنگل‌ها را درمی‌نوردند و غمگین و دلتنگ از پشت این شاخ زشت به افق دوردست خیره می‌شوند. بلکه انتظار به سرآید و غروبِ به‌تاخیرافتاده‌ی عهدشان، دشت را خون رنگ کند ... منظورم این است که کرگدن‌ها موجوداتی هستند که باید سال‌ها پیش، اندکی پس از دایناسورها زحمت خود را کم می‌کردند و امروز ما نباید با چیزی جز نام و فسیل کمیاب آنها مواجه می‌شدیم.

اما کرگدن‌های غریب و زشت و بی‌کس، وجود دارند، نه شکار می‌شوند و نه شکار می‌کنند؛ علف‌های هرز می‌خورند و دلتنگ و بی‌حوصله از پشت این شاخ زشت و ناکارآمد به افق دوردست نگاه می‌کنند بلکه غروبِ به‌تاخیرافتاده دشت را پرخون کند.

پی‌نوشت: این را سید علی میرفتاح، در شماره‌ی ۱۹۷ نشریه‌ی مهر، ۲۹ خرداد ۸۰، نوشت...

من سیاه‌پوستم، تو سفیدپوست

2008-01-23T12:05:00.000-08:00

از همان روزی که محمدعلی شاه قاجار، مجلس را به توپ بست و میرزا جهانگیرخان صوراسرافیل و ملک‌المتکلمین و ... را در باغشاه به دار آویخت ... از همان روز؟ چه می‌گویم! در همان روزیم.

همان روز و همان روزگار ... من سیاه‌پوست و تو سفیدپوست.. من بی‌صلاحیت و تو با صلاحیت ...

دردنامه‌ی احمد شیرزاد را بخوانید.

پی‌نوشت نه چندان مربوط: برای فیزیک‌پیشه جماعت، عدد دوستی و عدد فهمی، امری است طبیعی. چه می‌کشند در این روزگار فیزیک‌پیشه جماعت عدد فهم از آنچه به زبان عدد، بر سر ایران می‌رود.

2008-01-19T10:54:00.000-08:00

روزی باید، از تمام آنچه نوشته‌ام، از تمام بودنم، توبه کنم..

بگذار بار دیگر به شهری بازگردم که خواب‌های مرا زنده خواهد کرد. من می‌خواهم به کودکی خویش بازگردم، به پاک‌ترین رویاها.
به سوی آنچه مرا هفت‌ساله بودن بیاموزد.
که همه‌چیز را با رنگ‌های کودکانه بیامیزد.
پای پله‌ها بنشینم و به صدای شستن ظرف‌ها گوش بدهم

نادر ابراهیمی - بار دیگر شهری که دوست می‌داشتم

..

خودسانسوری

2008-01-17T09:23:00.000-08:00

خیلی وقت است که دچار خودسانسوری شده‌ام گویا. یک سری تجربه‌ی تلخ و نه چندان دور، به شدت برای حرف زدن محتاطم کرده است. همیشه ترس این را دارم که حرفی که می‌زنم، در بستری گسترده از پیش‌زمینه‌های فکری شنونده و شرایط محیطی و خیلی دیگر دلایل بی‌ربط به من گوینده،‌معنایی غیر از آنچه در نظر داشته‌ام بیابد. می‌ترسم اصلا شنیده نشود.

همیشه دوست داشتم که تفکرات و اعتقاداتم را بی‌رحمانه به محک آزمایش بگذارم. همیشه از اینکه از آن‌ها تند و تیز انتقاد شود کلی خوشحال می‌شدم و این وسط، خودم کلی چیز یاد می‌گرفتم و آن افکار واندیشه‌ها هم، هر بار، گوشه‌‌ای اش اصلاح می‌شد اما... اما وای از آن روزی که حرفت نشنیده مورد قضاوت قرار گیرد...

دلم لک زده برای آن روزها و آدم‌هایی که می‌توانستیم ساعت‌ها با هم حرف بزنیم و مخالف باشیم و اما، حرف هم را بفهمیم. آن بحث‌هایی که هر حرفی، فارغ از گوینده‌اش شنیده می‌شد و همه، مشتاق دانستن و یاد گرفتن بودیم...

دست به نقد،‌این دو مطلب پیام و این‌دونفر را بخوانید تا زمانی که شاید بتوانم بر این سکوت ناخوشایند و خاطره‌های تلخ گذشته پیروز شوم و نظرم را در موردشان بنویسم که هردو، از دغدغه‌های این‌ روزهای منند.

مهندس

2008-01-15T07:30:00.000-08:00

یک روز یک توپ زرد را به یک فیزیک‌ پیشه، یک ریاضی پیشه و یک مهندس میدهند و ازشون میخواهند که حجم توپ را به دست بیاورند. ریاضی پیشه‌ی محترم، محیط توپ رااندازه گرفته، شعاع را حساب میکند و بعد از آن به راحنی حجم را به دست می‌آورد. فیزیک پیشه‌ی دوست‌داشتنی، توپ را می‌اندازد داخل یک ظرف آب و با اندازه گرفتن مقدار آبی که در ظرف بالا می آید، حجم را به دست می اورد. اما بشنوید از مهندس کاردرست که راویان مبهوت هوش و نبوغش، چنین روایت می‌کنند: جناب مهندس، از جیب خود جدول حجم تمام توپ‌های زرد عالم آفرینش را درآورده و به جستجو می‌پردازند...

این است معنی نبوغ و هوش ای دانش‌پیشه‌های بدبخت تمام آفرینش!

پی‌نوشت : و اگر یک فارغ‌التحصیل MBA آنجا بود، به نظرتان چه می‌کرد ؟

رادیو ساینس

2008-01-13T12:35:00.000-08:00

اگر به سایت مجله‌ی ساینس بروید و کلیدعبارت Science Podcast را در همان صفحه‌ی اصلی جست-و-جو کنید، می‌توانید مهم‌ترین خبرها و مقالاتی که توی هر شماره از مجله‌ی ساینس چاپ شده را به صورت ام.پی.تری دانلود کرده و بشنوید. متن آن را هم می‌توانید به صورت پی.دی.اف دانلود کنید.

برای مجله‌ی نیچر هم به همین ترتیب.

پی‌نوشت: این را اولین بار رهام گفت. از آنجایی که علاقه‌ای به ارجاع دادن به مطلب خودش ندارد، بدین‌وسیله با ذکر نام و ياد و خاطره‌ی آن مرحوم، کپی‌رایت را ارج می‌نهیم!

سلام.

2008-01-13T06:42:00.000-08:00

از این به بعد به امید خدا، در اینجا خواهم نوشت. باید از خانه‌ی قبلی دل بکنم و کمی هم دستی به سر و روی اینجا بکشم. ببیینیم تا خدا چه خواهد...